Dan kan je risico’s afwegen en passende maatregelen nemen.
Dus……………………
In mijn jarenlange ervaring met ICT, informatiebeveiliging, privacy, Governance en risicomanagement heb ik één patroon steeds opnieuw gezien:
Organisaties hebben meestal geen gebrek aan regels, beleid of procedures. Het probleem zit vaak ergens anders.
- Er is onvoldoende zicht op de samenhang.
- Er is onvoldoende duidelijkheid over eigenaarschap.
- Er wordt onvoldoende doorgevraagd.
- En soms wordt aangenomen dat iets geregeld is, terwijl niemand echt kan aantonen dat het werkt.
- Een beleidsdocument is geen bewijs dat risico’s beheerst worden.
- Een certificaat is geen garantie dat processen werken.
- Een advies is geen besluit.
- En een verantwoordelijkheid die bij “iemand” ligt, ligt in de praktijk soms bij niemand.
Van compliance naar verantwoordelijkheid
Privacy, security en Governance worden nog vaak gezien als afzonderlijke disciplines.
Privacy is van de jurist.
Security is van ICT.
Compliance is van de controlefunctie.
Maar de werkelijkheid is anders.Deze onderwerpen raken de hele organisatie.
Ze gaan over keuzes maken.
Over risico’s afwegen.
Over verantwoordelijkheid nemen.
Over kunnen uitleggen waarom bepaalde beslissingen zijn genomen.
Dat is de kern van goed bestuur. Niet dat alles altijd goed gaat.
Wel dat organisaties aantoonbaar zorgvuldig handelen.
De kracht van de kritische vraag
Deze post is geschreven vanuit een eenvoudige overtuiging: Goede organisaties zijn niet organisaties zonder risico’s. Het zijn organisaties die risico’s kennen, bespreken en bewust afwegen.
Daarvoor zijn mensen nodig die vragen durven stellen.
Mensen die niet genoegen nemen met:
“Dat doen we altijd zo.”
Maar vragen:
“Waarom doen we dit zo?”
Mensen die niet alleen kijken naar wat bekend is, maar juist zoeken naar wat nog onbekend is.
De luis in de pels.
Niet om tegen te werken.
Maar om beter te worden.
De belangrijkste vraag
Het gaat over de vraag die iedere bestuurder, manager en professional zichzelf zou moeten stellen:
“Wat weten wij eigenlijk nog niet?”
Want wie die vraag niet stelt, loopt het risico dat de werkelijkheid het antwoord geeft.
En dat antwoord komt meestal op het meest ongewenste moment.
Laat je niet verrassen.
Zorg dat je weet wat je niet weet.
Een publicatie in de serie “Luis in de pels”.